 |
Błądzę wzrokiem po ciemnych ścianach nieznanego mi do dziś pokoju, zza firany przebija się przymrużony blask księżyca w cieniu którego maluje się obraz gałęzi drzewa pustego z powodu braku liści, jego nagość. Głowę nieruchomo trzymam w jednej pozycji od kilku minut wszczepiając wzrok na wspomniane uprzednio ciemne kreski drzewa. On, siedzi nieopodal mnie niemalże podobnie, z tą różnicą, że On zaciska pięści i usilnie przymyka powieki, jest bezsilny, czuję to. Opanował oddech, ja bicie serca. Jesteśmy tak blisko siebie, a dzieli nas ta niewidoczna granica, przeraźliwa cisza budująca strach i mój wewnętrzny krzyk duszy. Jego głębszy wdech i westchnięcie. Moment, w którym odczuwam paraliż myśli z krzyżującymi się uczuciami, drżenie rąk, powiek - one nadchodzą, słone krople, błagam nie dziś, nie teraz. Powstrzymuję cisnące się do oczu łzy i próbuję wyszeptać to jak bardzo Go kocham, lecz zwyczajnie brak mi sił, blokuje mnie niepewność Jego myśli i tego co czuje, czy czuje cokolwiek.
|
Dodaj komentarz
