 |
|
ciągle jeszcze mam tą szansę, by wygrać finał i zdobyć to czego najbardziej chcę.
|
|
|
|
biorę tyle ile zechcę, a nie ile zdołam.
|
|
|
|
to, co kiedyś było nierealne, dziś trzymam w dłoni, oby to nie zniszczyło mnie.
|
|
|
|
żaden z nas nie upadnie twarzą w piach, widzisz, kto nie jest z nami jest przeciwko nam.
|
|
|
|
pokaż mi źrenice, a powiem Ci co masz we krwi.
|
|
 |
|
Powiedzcie mi jak ja do cholery układałam tę listę rzeczy potrzebnych do szczęścia, że teraz mając te priorytety z najwyżej półki - bezcennych przyjaciół i wspaniałego faceta, jest mi tak nieopisanie niedobrze, że ciężko chociażby oddychać?
|
|
|
|
Tydzień temu. Ciężko było. Najciężej jak dotąd. I złożyło się jeszcze, że akurat w nasze pół roku, akurat po całym szeregu tych niełatwych sytuacji. Ledwo potrafiliśmy się pożegnać. Jedynie ostatki sił. Obiecywałeś mi, że niedługo będziesz i pomożesz mi to wszystko poukładać. I kazałeś się trzymać, ale ja już nie mogę po tych siedmiu dniach, jestem w mentalnej rozsypce i nie potrafię, po prostu nie potrafię się uśmiechnąć teraz.
|
|
|
|
zastanów się, ej, zastanów się nad tym wszystkim, pamiętaj, że nie musisz iść tam gdzie wszyscy.
|
|
|
|
chcesz spaść ze mną w dół, by później wznieść się pod chmury ?
|
|
|
|
miałem szczęście - zawsze czułem, kto przyjaciel, a kto wróg.
|
|
|
|
wszyscy muszą być kimś, mi wystarcza być sobą.
|
|
|
|
i z takim stanem rzeczy tak możemy dalej trwać, nie wiesz nawet ile w życiu chciałbym Ci dać.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
