|
Mimo, że miałam cholernie wielką ochotę odepchnąć go od siebie i uderzyć w twarz, za to, że w ogóle się do mnie zbliżył, nie mogłam. Bo wszystko we mnie nieświadomie go wołało, błagało o jego bliskość. Chciałam czuć jego zapach, smak, dotyk, chciałam czuć jego obecność, móc go przytulić i pocałować, usłyszeć jego głos przed snem... Był, jak powietrze, a bez powietrza żyć nie można i w tym tkwił mój problem. Nie mogłam bez niego żyć, musiałam być blisko. Mogłaby spać pod jego drzwiami, tylko po to, żeby wiedzieć, że jest gdzieś obok, żeby wiedzieć, że nic mu nie jest, że mnie kocha...
|
Dodaj komentarz
