 |
|
którejś nocy zamknęłam ze spokojem powieki, oddech jakby zwolnił, księżyc nie raził mnie po oczach - zasnęłam z myślą, że już jest dobrze, że zapomniałam, pójdę na przód. obudził mnie dźwięk przychodzącej wiadomości, a pierwszy raz od miesięcy na wyświetlaczu ogarnęłam Jego imię. prosta wiadomość, 'koniec z nią. przepraszam za wszystko, jutro pogadamy', niczym ukryte 'hej, sklejaj swoje serce od początku'.
|
|
 |
|
chciałam spróbować, to spróbowałam, więc powiedzcie mi po chuja teraz płaczę ? sama tego chciałam to sama muszę się pozbierać. / martusiowata
|
|
|
|
dobrze, że nie słyszałeś jak łamie mi się serce, gdy mówiłeś ` nic z tego nie będzie ` . / martusiowata
|
|
|
|
nie wybaczę mu tego. nie wybaczę, że zmienił najważniejszą osobę w moim życiu. że ma na niego taki wpływ. wielce przyjaciel, a tak na prawdę niszczy go. przez niego nie jest już mój. / martusiowata
|
|
|
|
nie chcę Cię już chcieć. / martusiowata
|
|
|
|
pamiętajcie o trzymaniu kciuków za Adamka!
|
|
|
|
rozchyliłam powieki ścierając pospiesznie łzę spływającą po policzku. napotkałam mrok, księżyc niezdarnie wkradał się blaskiem przez okno. - przepraszam. - wyszeptałam najciszej, jak potrafiłam. - przepraszam, kochanie... - przełknęłam gulę stojącą mi w gardle. nakryłam się szczelniej kocem odnajdując brak Jego ramion, niegdyś przepełnionych ciepłem. - kocham Cię, wiesz? naprawdę. - jęknęłam posyłając spojrzenie milionom gwiazd z pustą świadomością tego jak cholernie się spóźniłam.
|
|
|
|
o kilka haustów wina za dużo, zbyt mało słów, kilka liter, jedno imię, jedno spotkanie warg. serce, które pozostawiłam w kieszeni Jego bluzy zapominając, że go potrzebuję.
|
|
|
|
jedna noc - mrok w którym zawisł Jego niespokojny, przepełniony nikotyną oddech, krótki, urywany pocałunek, łzy na naszych policzkach odbijające blask księżyca, głuche 'kocham', choć obydwoje wiedzieliśmy, że już nie potrafimy.
|
|
|
|
najchętniej zapomniałabym o wszelkich racjonalnościach. wychodząc z domu i nie biorąc ze sobą żadnej bluzy, drobnych, komórki czy fajek - zapomniałabym o tym, co powinnam, a co jest wbrew zasadom. zwyczajnie, chciałbym wyjść nie słuchając tego, jaką idiotką jestem i jaki błąd popełniam. wyjść i podreptać wprost w Jego ramiona.
|
|
|
|
wiecie co jest najgorsze ? to, że los wcale się nie pyta czy teraz może Nam zabrać osobę, która przez ostatnie miesiące była naszą najważniejszą osobą w życiu. nie pyta czy jesteśmy gotowi, czy nasze serce wytrzyma ten ból, teraz. bierze sobie od tak, a my ledwo co wiążemy koniec z końcem. / martusiowata
|
|
|
|
Dodaj komentarz
