|
Nienawidziłam każdej minuty treningu,uśmiech trenera przy ćwiczeniu które zabierało mi dech wprawiał mnie w stan euforii.Ten,,lajcik"powodował, że zasypiałam umordowana i tak samo się budziłam.Tak zasypiał z myślą,że jutro kolejny dzień rozpoczęty rozruchem o 7 rano i kolejnymi 3 treningami skończy się totalnym wyczerpaniem organizmu.Doszło do tego,że zaczęłam zastanawiać się gdzie będzie kres moich sił i co się stanie:przewrócę się i już nie wstanę?skończy się to wszystko i mnie wyrzucą?.Po mimo łez,bólu czasem strachu,że coś nie wychodzi przeżyłam wszystko.Spotkałam wspaniałych ludzi którzy byli razem ze mną,byłyśmyDRUŻYNĄz przegraną i wygraną,trener okazał się mimo wszystko wspaniałą osobą u której wszyscy mogli liczyć na wsparcie. Osiągnęłam moje cele,spełniłam marzenia.Dzięki temu stałam się kimś.taa i żadna z tych szmat,a nawet żaden cwany gnojek nie odbiorą mi tego,możecie mi buty czyścić,bo to wy zmarnowaliście życie i marzenia dogadzając innym.MogęSięUśmiechnąćINaplućCiWTwarz
|
Dodaj komentarz
