przepraszam za to,
że uzależniłam się od twojego widoku,
za to,
że nie potrafię żyć poza twoim magicznym światem,
za to, że nie potrafię być szczęśliwa.
Dzięki tobie uśmiecham się do ekranu telefonu
w drodze na przystanek,
do szkoły, do domu. a ludzie tak dziwnie się patrzą,
jakby uśmiech był czymś niecodziennym