 |
|
graliśmy dziś w jednej drużynie, musieliśmy sobie pomagać, udało nam się zawalczyć o spójność i wygraliśmy wszystkie mecze, ale pozostało mi żałować tylko jednego- gdy rozłożyłeś ramiona, a ja głupia zamiast się na Ciebie rzucić, rozłożyłam swoje i przybiłam ci piątkę...
|
|
|
|
uczę się bez Ciebie żyć. coraz lepiej mi idzie.
|
|
|
|
z całego serca życzę Ci okrutnie beznadziejnych dni. ♥ ./'
|
|
|
|
dam sobie radę, możesz iść. nawet już nie jestem zła.. ./'
|
|
|
|
włącz piłę mechaniczną i rozpierdol wszystkich wokół. ./'
|
|
|
|
zapal świeczkę za grzeszników, podpal cały świat../'
|
|
 |
|
z nią jest coś nie tak. z reguły jest po części jak powiązanie, lecz kiedy coś idzie nie po Twojej myśli, nagle brakuje dokumentu, umowy, który mogłaby zmienić cokolwiek. niejednokrotnie zaczynasz się dusić i szukać adwokata, mogącego uwolnić Cię z tej pułapki. tylko nie ma papierka z którym można pójść do sądu. nie ma nic co można rozwiązać na zwykłej rozprawie. miłość ma ten mankament - zostaje, niekiedy już niechciana. do bólu wryta w serce tak, że każda próba amputacji jest śmiertelna.
|
|
|
|
bezsenne noce mam przez pana i przez te rzeczy, o których zapomniałam. ♥
|
|
|
|
uśmiech przez łzy- to nic nie zmieni. niczego nie da się naprawić, wyjaśnić, wymienić. ./'
|
|
|
|
nie wierzyłam w przeznaczenie. cały ciąg wydarzeń, wszystkie kontuzje, mniejsze czy większe, dały mi jednak czas wstrzymania. z prawdopodobieństwem wstrząsu mózgu, hamowałam jedynie łzy, będące połączeniem bezsilności i irytacji. leżałam w łóżku, a głowa nie wytrzymywała czytania. rozmyślenia, analizowanie wszystkiego i jakiś obcy głos, który uświadomił mi, iż w całym tym braku czasu, pomyliłam w życiu zakręty.
|
|
|
|
potrzebowałam tego kubła zimnej wody. jakiegoś plaska w twarz, który uświadomi mi, co robię. tej szczerości i wyrzucenia mi podłych posunięć, które zaczęły znajdować się na porządku dziennym w moim zachowaniu. i ruszyło mnie tam, w okolicach mostka - a jednak serce spełnia trochę ważniejszą rolę, niż umożliwianie egzystencji. mając przed sobą tak rzeczywistą perspektywę stracenia tego wszystkiego, z zaciśniętym gardłem przyjmowałam w końcu informację, że w pojedynkę nie dam rady w życiu. nie bez niej.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
