 |
|
- ty jej nie kochasz. - a skąd ty możesz to niby wiedzieć.? - widzę jak na nią patrzysz. inaczej niż patrzyłeś na mnie, kiedy byliśmy razem.
|
|
|
|
- a co Ty niby wiesz o życiu .? - wiesz. byłam zakochana, cholernie zakochana, a później porzucona. więc chyba calkiem sporo
|
|
|
|
odchodziła. z każdą sekundą coraz bardziej, po drugiej stronie. - a on stał i patrzył uświadamiając sobie, że traci coś cennego, coś czego sam się pozbył.
|
|
|
|
gdzie się nie oglądnę, widzę całujące, obściuskujące się pary. - wiesz co wtedy myślę.? - ile ta panna da się jeszcze poniżać, i kiedy w końcu otworzą się jej oczy.
|
|
|
|
Chyba potrzebuje jeszcze większego wstrząsu ,żeby zrozumieć, że musze coś w swoim życiu zmieńć. Żeby podjąć to ryzyko spełnienia marzeń , udowodnić sobie same,j że mogę.Że jestem w stanie cos osiągnąć, ze dam rade...
|
|
|
|
i tak normalniej w świecie zabrakło zaufania...
|
|
|
|
, gdyby w życiu istniała opcja ''cofnij'' ..
|
|
|
|
, powinno istnieć jedenaste przykazanie : nigdy nie opuszczaj tych, którzy cię kochają .
|
|
|
|
Gdy lekko zamknę powieki , przed oczami niczym film przelatują mi te wszystkie chwile , jak na złość ukazują one tylko obrazy gdy było dobrze
|
|
|
|
- kochasz go? - nie, szczerze to już o nim zapominam. - to dlaczego, gdy słyszysz jego imię płaczesz? - bo tęsknię.
|
|
|
|
owszem, przyznaję - nie jestem w stanie pocieszyć Cię, ani zaradzić nic na to gdy z bólem spoglądasz w przeszłość. nie potrafię wyleczyć Twojego złamanego serca - jedynie mogę załagodzić ból, choć to też przychodzi mi z trudem. ale wiesz co ? mogę najzwyczajniej w świecie wziąć Cię za ręke, zaprowadzić w piękne miejsce - nasycić się pięknem zachodu słońca, a następnie gwiazdami. mogę wysłuchać Cię i dać dobrą radę. zaopiekować się Tobą , a nawet wypić całą wódkę i tańczyć na środku miasta w deszczu. mogę zrobić to i jeszcze więcej, byś się uśmiechnął i poczuł lepiej, ale nigdy nie wymarzę z Twojej głowy obrazu tamtych chwil. / veriolla
|
|
|
|
mimo wszystko lubię te ostatnie dni szkoły, w których tak na prawdę finiszujemy. lubię gdy pomagamy sobie nawzajem, by tylko prześlizgnąć się do kolejnej klasy. lubię gdy większość z Nas przychodzi nieogarnięta do szkoły, po nieprzespanej nocy spędzonej nad niemieckim, czy matmą i z trzęsącymi się łapami, które są wynikiem zbyt dużej ilosci wypitej kawy. lubię gdy co chwila pada tekst 'dasz radę!' i to jak każde z Nas czeka na wyniki, by dowiedzieć się jak z drugim. lubię,gdy wszyscy zagadują nauczyciela, by osoba zdająca mogła ogarnąć ściągi. lubię to, cholernie - bo wtedy uświadamiamy sobie jak wiele znaczy dla Nas fakt by trzymać się w tym samym składzie, mimo tego , że tak często mamy siebie dosyć i kłócimy się prawie codziennie
|
|
|
|
Dodaj komentarz
