|
znów jedynym odgłosem jaki toleruję jest dźwięk stukania palcem w klawisze, które przenoszą literki na ekran komputera. znów słyszę dudniące krople deszczu o szybę. w dzieciństwie tłumaczyłam sobie to jako łzy aniołów. teraz wydaje mi się, że deszcz jest tym, niczym spowiedź dla grzesznika. zmywa z brudnych miast szarość, daje roślinom cenną wodę. uwalnia od kurzu, wyzwala w powietrzu świeżość. spacerując w taką pogodę nie martwimy się, że włosy się zaraz pokręcą. raczej oczyszcza umysł z myśli. nieco denerwujących, których sami, nie możemy się pozbyć. przynajmniej ja tak mam. i szkoda tylko, że dziś nie mogę wyjść, tylko znów męczę się z książkami. i szkoda tylko, że jednak nie oczyszczę umysłu, nie odgonię tej jednej myśli... cofnąć czas.
|
Dodaj komentarz
