 |
|
cały dzień oczekuję momentu, kiedy mogę zamknąć oczy, prymitywnie drżąc powiekami z obawy, że nie uda mi się przypomnieć rysów Twojej twarzy. marzę. marzę bez nadziei, ale z uśmiechem, że mogę Cię mieć chociaż w takiej postaci. zasypiam, starając się przypomnieć Twój zapach. kurczowo ściskając poduszkę prawie potrafię oszukać samą siebie, że przytulam właśnie Ciebie, że czuję Twoje kości miednicze, uwierające mnie w tył pleców. później najgorszy moment, budzę się, gwałtownie siadając na łóżku. po mojej koszuli ciekną strużkiem łzy. podnoszę powieki, wiedząc że znowu uciekłeś. spoglądam przez okno, siadając na parapecie. nie. najpierw odsuwam znicze, które mam przygotowane każdego dnia, żeby Cię odwiedzić. siadam obok nich i szepczę po cichu, żebyś dał mi chwilę na zebranie się i zaraz do Ciebie pędzę, żeby jak codzień zostawić ślady szminki na Twoim imieniu, wygrawerowanym na marmurowej płycie.
|
|
|
|
są osoby, które tracimy pomimo naszych starań. są uczucia, które odczuwamy pomimo naszego sprzeciwu. są myśli, które kotłują się w naszej podświadomości pomimo naszej woli. są sytuacje, które mają miejsce pomimo naszych zamiarów. chcemy mieć wpływ na wszystko, nie mamy praktycznie na nic. życie byłoby przepełnione dennością, gdybyśmy mógl je rozplanować według naszych pragnień, a marzenia i rozmyślanie przed zaśnięciem byłyby zbędną codziennością zamiast abstrakcja.
|
|
 |
|
Właśnie nastała chwila, w której sobie odpuszczam. Więc nie łudź się, że nadal masz czas. Już za późno. Nie istniejesz. Nie dla mnie. Nie teraz. Nie dziś.
|
|
|
|
Nieważne, jak kochliwą jesteś osobą. Ważne, jak długo potrafisz pozostać osobą wierną.
|
|
|
|
- Czego słuchasz? - Przesłania. - Chodziło mi o muzykę. - Mnie również. - Więc to jakiś zespół?
|
|
|
|
nadchodzą momenty, kiedy niesamowite ciepło oblewa wnętrze Twojego ciała, chcąc ugotować każdy z Twoich organów. serce zaczyna skakać jak wirująca pralka. chcesz krzyczeć, ale odbiera Ci mowę. pragniesz płakać, ale Twoje kanaliki łzowe odmawiają posłuszeństwa. rzucasz się w amoku, nie wiedząc co robić. patrzysz ślepo w jeden punkt, opadając z sił. nie potrafiąc uwierzyć w coś co Cię właśnie spotkało. budzisz się w środku nocy, oblana potem na dywanie, na który upadłaś z niemocy. rękawy brudne od tuszu. pod paznokciami tynk ze ścian. a podniesienie powiek staje się jedną z brutalniejszych rzeczy jakie Cię ostatnio spotkały. wehikuł czasu zabiera Cię do rzeczywistości, teraźniejszości nieusilnie każąc Ci z nią walczyć, wiedząc że nie masz najmniejszych szans bo chociażbyś spłonęła od wewnątrz, paląc każdy z własnych organów począwszy od serca uczucie przerażenia nie spłonie już nigdy.
|
|
|
|
Dotykał mnie. I dotykiem wznosił mnie do nieba. Kiedy mnie zostawił opadłam bezwładnie na dno. Teraz jestem nieczuła na dotyk. Nieufna na słowa.
|
|
 |
|
Miłość, żeby była prawdziwa, musi boleć.
|
|
|
|
Nauczył mnie latać. Zapomniał, że zupełnie nie mam pojęcia jak się ląduje.
|
|
|
|
Jeśli chcesz być mój to bądź tylko mój, ale jeśli chcesz być jej to... niech ona stawia Ci warunki.
|
|
|
|
trzeba wyjaśnić sercu, że nic nie trwa wiecznie.
|
|
|
|
gdybyś patrzył teraz moimi oczami, widziałbyś siebie we mnie.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
